يرقان ، هپاتيت يا زردى يرقان با دخالت عامل خارجى ( ويروسهاى هپاتيت ) ، و عامل داخلى كه غلبه يا افزايش غير عادى يكى از اخلاط ( سوء مزاج‌ها ) است ايجاد مىشود . اگر مزاج‌هاى طبيعى بر اعضاء و اندام حاكم باشند ، به عبارت ديگر سلامتى ظاهرى و باطنى برقرار باشد ، ويروس‌هاى يرقان كمتر مىتوانند جايگاه مناسبى براى رشد و تكثير بيابند . در جريان بيمارى يرقان اخلاط صفراوى و سوداوى به پوست كشيده مىشود . در يرقان صفراوى پوست زرد و در سوداوى پوست زرد مايل به سياه مىشود . اگر صفراوى باشد و ماده خلط متعفن گردد تب يك روز در ميان رخ مىدهد و اگر ماده سودايى متعفن گردد تب چهار روز در ميان رخ خواهد نمود . در بيمارى يرقان سوداوى ممكن است طحال مشاركت عمده‌اى داشته باشد . از ديدگاه علم پزشكى جديد اگر ميزان بيلىروبين از 5 / 2 بالاتر رود ، رنگ زرد بر جسم بيمار آشكار مىشود . زرد ليمويى و زرد نارنجى و زردى كه مايل به سبز است هر كدام نوعى از يرقان را نشان مىدهد . در نوزادان رنگ زرد بدن بيشتر نمايان است تا رنگ زرد چشم ، بخصوص زير زبان نوزادان مىتواند شدت و ضعف بيمارى را نشان دهد . شايعترين هپاتيت‌هاى ويروسى عبارتند از : آ - بى - سى - اى اكثر هپاتيت‌ها مسرى مىباشند ، افراد معتاد ، پزشكان ، افراد خالكوبى شده و كسانى كه با ميمون سروكار دارند ، دريافت‌كنندگان خون و . . . ناقل هستند . از ديدگاه طب ايرانى احتمال مرگ تا 1 % محتمل است و بقيه موارد قابل كنترل و با گياه درمانى قابل درمان مىباشد . پس از گذراندن دوره بحران ،